เรื่องราว ..... ของดาวเคราะห์(จิงเด่ะ..)
posted on 01 May 2007 21:00 by dongwon in MaD-LiFeอา า า า ช่วงนี้อากาศที่ดาวพุธช่างหนาวเย็น
สบายดีเจงๆๆช่างเหมาะกะการพักผ่อนเจงๆๆ
(เหนอากาศไม่เย็น แกก้อนอน--)
สงสัยคงจะได้เลิกเปน Zombie ไปสักพัก ฮะๆ
(เลิกตรงไหนฟะ เหนตีสามเกือบทุกคืน==)
อ๊ากกก เนื่องจากช่วงเน้ไม่ค่อยมีไรในสะหมองเลย
(ปรกติก้อมิค่อยจะมีอ่ะนะ ฮะๆ==')
วันเน้ขออัพเรื่องที่เคยอ่านมาจากท่านคิมและกัน เหนมันอ่านแล้วได้อะไรดีดี
(O o Oหาอะไรดีดีเปนกะเค้าด้วยเรา เย้ๆๆ โฮะๆๆ 555=='')
เพิ่มอะไรที่มีสาระในบล็อกกะเค้าซะมั่ง เดียคนจะหาว่าเราไร้สารอาหาร
(เฮ้ยย!! มันเกี่ยวกันซะที่ไหนเล่า โอ๊ยย==''')
พอเหอะ เรามาอ่านอะไรดีดีกว่าบทสนทนากะตัวเองของเจ้าของบล็อกกันดีฟ่าเนอะ เน้อออ หุหุ ไปอ่านกันเตอะ
3_________________
2__________________
1___________________
........
....................
.................................
เธอคือดาว...ดวงพิเศษ
ครั้งหนึ่งไม่นานนัก
ยังมีดาวดวงเล็กๆดวงหนึ่ง
ซึ่งเฝ้าแต่น้อยใจ....
ที่เป็นเพียงดาวเคราะห์ธรรมดา...ธรรมดา
ใช่แล้ว...ดาวเคราะห์ที่ไม่มีแสงในตัวเอง
"ดาวที่ไม่มีแสงในตัวเองจะเป็นดวงดาวที่สมบูรณ์ได้อย ่างไร"
มันเป็นทุกข์ และคิดว่านี่คือจุดด้อยของตนเอง
มันเป็นทุกข์ เมื่อเปรียบเทียบกับความสุกสกาวของดาวฤกษ์ดวงอื่นๆ
"ฉันต้องการแสงสว่าง...ฉันอยากให้ตัวเองมีแสงเหมือนด าวฤกษ์"
ดวงดาวรำพึงในความเงียบ
"ถ้าอยากมีแสงสว่างในตัวเอง เธอต้องออกค้นหาแสงสว่าง"
มีเสียงจากหิ่งห้อยตัวเล็กๆตัวหนึ่ง
"หรือกระพือปีกให้เกิดแสงเหมือนฉัน..."
"แม้จะเป็นแสงที่ไม่สมบูรณ์นัก... แต่ฉันก็พอใจ
ที่ได้รู้ว่าแสงของฉัน ช่วยให้เด็กๆหลายคนฝันดี"
หิ่งห้อยแนะนำ พร้อมกับกระพือปีกแสงวิบวับแล้วบินจากไป
ดาวดวงน้อยไม่เข้าใจหิ่งห้อย
และคิดว่านี่ไม่ใช่แสงสว่างอย่างที่อยากได้
จึงออกค้นหาต่อไป...
จากคำคืน...กระทั่งรุ่งเช้า
ในแสงตะวันจ้า...
ดวงดาวพบหมู่เมฆอารมณ์ดี
"ถ้าไม่มีแสงสว่างในตัวเอง...แล้วฉันจะเป็นดวงดาวที่ ดีได้อย่างไรล่ะ"
ดวงดาวบอกอย่างเศร้าสร้อย
"มานี่สิ...แล้วเธอจะเห็นว่าแม้ไม่มีแสงในตัวเอง เราก็ยังสามารถทำอะไรได้อีกมาก"
เมฆฉุดดวงดาวให้ลอยตาม
"บางวันที่แสงแดดจัดจ้า เราก็จะทอดเงาเมฆคลายร้อนให้ผู้คน"
เมฆอีกก้อนหนึ่งยิ้มหวาน
"และถ้าเป็นฤดูเพาะปลูก...เราจะกลายเป็นเม็ดฝน
นับแสน...นับล้าน
ปลูกเมล็ดพืชให้งอกงาม"
"หรือให้ความชุ่มเย็นในวันที่อบอ้าวอย่างนี้"
หมูเมฆพากันหัวเราะ...
แล้วโปรยปรายสายฝนอย่างมีความสุข"
...แม้ว่าจะไม่มีแสงสว่างก็ในตัวเองตาม
ทันใดนั้น ท่ามกลางแสงแดดที่ส่องผ่านม่านฝน สายรุ้งก็โค้งลงมาโอบดวงดาว
"นอกจากไม่มีแสงสว่างแล้ว ฉันยังไม่มีตัวตนให้จับต้องได้ แต่ฉันดีใจ...ที่ได้ช่วยปลุกความหวังให้ผู้คน"
"ได้เป็นสะพานกำลังใจให้คนข้าม...จากจินตนาการสู่ควา มจริง"
"แต่ทำไมเมื่อสายรุ้งจากลา...ผู้คนยังคงจดจำรุ้งโค้ง ที่ขอบฟ้าได้" ดาวฉงน
"เมื่อเราได้ให้สิ่งดีงาม คุณค่าของการให้จะทำให้คนจดจำ เชื่อเถอะว่า.. เมื่อเราให้...เราก็จะได้สิ่งนั้น "สิ่งดีงาม" เขากับเรา "ค่า"เท่ากัน สิ่งภายนอกไม่สำคัญเท่า"ภายใน"
อีกครั้งหนึ่งที่ดาวน้อยนิ่งเงียบ...ขณะค่ำคืนเวียนม าอีกครั้ง
ในคืนที่ไม่มีแสงจันทร์
ไม่มี...แสงสว่างภายนอก
ดูเถอะ...ใต้เวิ้งฟ้า
ดาวดวงไหนก็ไม่แตกต่างกันเลย
ดาวฤกษ์
ดาวเคราะห์
ดาวตก...หรือกระทั่งอุกกาบาต
แสงสว่างที่แท้จริง...แม้มองไม่เห็น ก็สามารถเปล่งประกาย ด้วยคุณค่า "ภายใน" ตัวเรา
หรือหากว่า... เราอยากมีแสงสว่างในตัวเองเหมือนหิ่งห้อย
เป็นผู้ให้เหมือนเมฆฝน
หรือทอความหวังในใจผู้คน...แม้ไร้ตัวตนเช่นสายรุ้ง
แต่ในที่สุดเราก็จะพบว่า ถ้าเราเป็นตัวเองในแบบของเรา นอกจากจะง่ายที่สุดแล้ว..เรายังสามารถ "สร้างคุณค่าภายใน" ซึ่งจะมีค่าเพิ่มขึ้น
+++++
++++
+++
++
+
ถ้าเรารู้จักการให้
ดาวฤกษ์อาจสุกใส...แต่ไร้ความหมาย ถ้ามิได้แบ่งปันความสว่างให้ใคร
เธอจะอบอุ่น ในอ้อมแขนของจักรวาล
และท่ามกลางดวงดาวนับหมื่นแสนล้านดวง...อสงไขย
เธอมิได้อยู่เพียงลำพัง
++++++++++
เพราะ...เราต่างเป็นดวงดาวของกันและกัน
...ร่วมส่องแสงนำทาง
--------------------
**อ่านจบแร้วว รุสึกไง บอกกันมั่งงงน้า โหะๆๆ ดีใช่มั้ยยล่า
บางทีการที่เราต่างกันสุดๆมันอาจจะดีก็ได้เนอะ แบบที่ดาวแต่ละดวงมันต่างๆกันไป
มันอาจจะเข้ากันดีมากกว่าที่คิดก็ได้ เพราะอีกคนก็มีสิ่งที่เราไม่มี มั๊ง
กร๊าซซ ไม่นะ ชั้น ไม่เครียสส กร๊ากกก
#1 By QuÆnzƏ ŁàwŁiƏŦ™ on 2007-05-01 21:21